Niklowanie stosuje się po pierwsze jako powłokę ochronno-dekoracyjną z równoczesnym polerowaniem części (ze stali, mosiądzu i brązu) dla nadania aparatom i tablicom estetycznego wyglądu.
Przy niklowaniu stalowych części nikiel nakłada się na wstępną warstwę miedzi, która jest niezbędna, ponieważ nikiel jest porowaty i ma wyższy dodatni potencjał elektrodowy względem żelaza.
Po drugie, niklowanie stosuje się jako powłokę zabezpieczającą powierzchnie części z żeliwa, miedzi i jej stopów w przypadku, gdy przeznaczane są one do pracy w temperaturze przekraczającej 300°C np. w opornikach. Należy przy tym pamiętać, że opór elektryczny zestyku powierzchni niklowanych jest wyższy niż pobielanych czy srebrzonych.
Chromowanie zapobiega szybkiemu zużyciu i ma znaczenie przede wszystkim dekoracyjno-ochronne (z polerowaniem). Powłoki chromowe stosuje się na rękojeściach dźwigni i pokręteł umieszczonych w widocznych miejscach, a przeznaczonych do częstej obsługi ręcznej. Tak samo jak przy niklowaniu powłokę chromową kładzie się na warstwę miedzi, dając często między miedź i chrom warstwę niklu.
Kadmowanie (z następującą po nim pasywacją chromianową) jest przede wszystkim zabiegiem ochronnym dla części wykonanych ze stali, miedzi i jej stopów przeznaczonych do pracy w warunkach morskich, kopalnianych, w atmosferze słonej pary i w klimacie tropikalnym. Powłok kadmowych nie stosuje się na częściach o przeznaczeniu ogólnym, a to ze względu na deficytowość tego metalu i jego wysoką cenę. W zastosowaniach ogólno przemysłowych zamiast kadmu stosuje się błyszczące powłoki cynkowe. Powłoka kadmowa ma jednak nieco lepsze własności niż cynkowa.